Sema.go.th

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น วาฬสีน้ำเงินขณะล่า "กริลล์" (บีบีซีนิวส์) วาฬหลังค่อมตีลังกากลางน้ำ วาฬสีน้ำเงินแม่-ลูก ซึ่งลูกวาฬแรกเกิดมีขนาดใหญ่ถึง 6-8 เมตร (บีบีซีนิวส์) วาฬสีน้ำเงินพ่นน้ำ อีกหนึ่งสัญลักษณ์ของสัตว์เลี้ยงลูกนมชนิดนี้ (บีบีซีนิวส์) อีกหนึ่งลีลาของวาฬสีน้ำเงิน (Julia Communication) กริลล์ตัวเล็กๆ คืออาหารหลักของวาฬตัวใหญ่ (บีบีซีนิวส์) อุตสาหกรรมล่าวาฬที่มีเทคโนโลยีก้าวหน้ากว่าอดีตมาก (Australian Costoms Service) ภาพสะเทือนใจเมื่ออุตสาหกรรมล่าวาฬของญี่ปุ่นจับวาฬแม่-ลูก ทั้งที่ผิดข้อห้ามของไอดับเบิลยูซี

แม้เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วย นมขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งครองผืนน้ำในมหาสมุทรทั่วโลก และมีขนาดใหญ่โตไม่น้อยกว่าตึก 8 ชั้น แต่ “วาฬสีน้ำเงิน” เกือบต้องสูญพันธุ์ไปจากโลกสีน้ำเงิน จากมนุษย์ที่ไล่ล่าอย่างหนักในช่วง 2-3 ศตวรรษที่ผ่านมา                “วาฬสีน้ำเงิน” (Blue Whale) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ที่สุด และอาจเป็นสัตว์ขนาดใหญ่ที่สุดซึ่งอาศัยอยู่บนโลกนี้ แม้กระทั่งไดโนเสาร์ขนาดใหญ่ที่สุดซึ่ง เคยครองแผ่นดินบนโลกยังมีขนาดเล็กกว่าวาฬชนิดนี้ เคยมีผู้พบเห็นวาฬสีน้ำเงินขนาดยาวถึง 33 เมตร หนัก 190 ตัน แต่โดยทั่วไปจะพบวาฬที่มีขนาดเล็กกว่านี้ โดยมีขนาดเฉลี่ย 25-26.2 เมตร หนัก 100-120 ตัน                ข้อมูลจากเนชันนัลจีโอกราฟิกระบุว่า เฉพาะลิ้นของวาฬสีน้ำเงินอย่างเดียวก็หนักเท่าๆ กับช้างตัวหนึ่ง ส่วนหัวใจมีขนาดพอๆ กับรถยนต์คันหนึ่งเลยทีเดียว                ในช่วงศตวรรษที่ 20 วาฬสีน้ำเงินถูกล่าจนเกือบจะสูญพันธุ์ กระทั่งช่วงกลางทศวรรษ 1960 ได้เริ่มมีการปกป้องวาฬชนิดนี้ และเร็วๆ นี้ประมาณว่า เหลือ วาฬสีน้ำเงินในซีกโลกใต้อยู่ประมาณ 2,300 ตัว อีกทั้งมีหลักฐานว่ามีจำนวนเพิ่มขึ้นปีละ 7% แต่ยังไม่มีการประมาณจำนวนวาฬชนิดนี้ที่ดีพอในบริเวณอื่นของโลก                ถึงอย่างนั้น บีบีซีนิวส์ระบุว่า มีหลักฐานประชากรวาฬสีน้ำเงินเพิ่มจำนวนขึ้นในแอตแลนติกเหนือ โดยก่อนเริ่มอุตสาหกรรมล่าวาฬ คาดว่ามีวาฬสีน้ำเงินในท้องทะเลราว 200,000-300,000 ตัว และเชื่อว่าปัจจุบันน่าจะเหลือประมาณ 12,000 ตัว ซึ่งน้อยกว่า 1% ของจำนวนเดิมที่มีอยู่                ทำไมต้องล่า “วาฬ” ?        วาฬถูกล่าเพื่อ “เนื้อ” และ “น้ำมัน” เป็นหลัก โดยการล่าวาฬสามารถย้อนกลับไปได้ไกลถึง 3,000 ปีก่อน ค.ศ.ชาวอินนูอิตในกรีนแลนด์ล่าวาฬเพื่อยังชีพ ส่วนชาวญี่ปุ่นและนอร์เวย์ต่างมีวัฒนธรรมในการล่าวาฬ โดยการล่าวาฬเป็นอุตสาหกรรมนั้นเริ่มต้นในคริสศตวรรษที่ 17 และมีการล่าวาฬหนักขึ้นในช่วงศตววรษที่ 18-19 โดยในอดีตเมืองต่างๆ ของสหรัฐฯ และยุโรปใช้น้ำมันจากวาฬเป็นเชื้อเพลิงในการจุดตะเกียง                จนกระทั่งในปี 1986 คณะกรรมการควบคุมการล่าวาฬนานาชาติ (International Whaling Commission) หรือไอดับเบิลยูซี (IWC) ได้ห้ามการล่าวาฬเชิงพาณิชย์ ปัจจุบันความต้องการน้ำมันวาฬลดลงมาก และเหลือเพียงการล่าเพื่อเป็นอาหาร โดยปัจจุบันวาฬมิงก์ซึ่งเป็นวาฬขนาดเล็กที่ถูกล่ามากที่สุด                “ไอดับเบิลยูซี” คณะกรรมการจัดสรรโควตาล่าวาฬ        คณะกรรมการควบคุมการล่าวาฬนานาชาติจัดตั้งขึ้นเมื่อ 2 ธ.ค.1946 ณ กรุงวอชิงตัน ดี ซี สหรัฐฯ โดยมีเป้าหมายเพื่อการล่าวาฬที่เหมาะสมต่อจำนวนวาฬที่มีอยู่ รวมถึงการพัฒนาอุตสาหกรรมล่าวาฬ ปัจจุบันมีสมาชิกทั้งหมด 88 ประเทศ ซึ่งรวมถึงญี่ปุ่นและนอร์เวย์ที่ล่าวาฬเป็นวัฒนธรรมด้วย                ภารกิจหลักของไอดับเบิลยูซี คือกำหนดจำนวนและตารางที่เหมาะสมในการล่าวาฬ ซึ่งการกำหนดนี้เพื่อคุ้มครองวาฬบางสปีชีส์ กำหนดพื้นที่เฉพาะให้วาฬได้หลบภัยจากการล่า จำกัดจำนวนและขนาดของวาฬที่จะถูกล่า วางเงื่อนไขสำหรับการเปิด-ปิดฤดูกาลล่า และห้ามล่าลูกวาฬและวาฬตัวเมียที่มีลูกอ่อน และผู้ล่าวาฬยังต้องรวบรวมรายงานการจับ รวมถึงสถิติและข้อมูลเชิงชีววิทยาให้แก่คณะกรรมการด้วย                สัตว์ใหญ่ที่กินเฉพาะสัตว์เล็ก        วาฬสีน้ำเงินเป็นวาฬกรองกิน (baleen whale) มีแผ่นกรองซึ่งเป็นสารชนิดเดียวกับเล็บที่เรียกว่า “บาลีน” (baleen) เชื่อมกับขากรรไกร และจัดเป็นสัตว์กินเนื้อ แต่เหยื่อของวาฬกลับเป็นแพลงก์ตอนสัตว์ขนาดเล็กๆ เวลากินอาหารสัตว์น้ำขนาดยักษ์นี้จะกลืนน้ำปริมาณมหาศาลเพื่อกรองเอา “กริลล์” (krill) สัตว์น้ำขนาดเล็กคล้ายกุ้งและกลืนกิน                วาฬต้องดำน้ำลงไปล่ากริลล์ที่ความลึกประมาณ 100 เมตร และปกติจะดำน้ำนาน 20 นาที แต่มีบันทึกสูงสุดว่าดำได้นานถึง 36 นาที ทั้งนี้ วาฬสีน้ำเงินที่โตเต็มวัยกินกริลล์วันหนึ่งได้มากถึง 4 ตัน                วาฬไม่ใช่ “ปลา”        เราคุ้นเคยกับการเรียกวาฬว่า “ปลาวาฬ” เช่นเดียวกับการเรียกโลมาว่า “ปลาโลมา” แต่สัตว์น้ำทั้งสองชนิดนั้นเป็นสัตว์เลือดอุ่นที่เลี้ยงลูกด้วยนม ต่างจาก “ฉลาม” ที่จัดเป็นปลาชนิดหนึ่ง ทั้งวาฬและโลมาเป็นสัตว์ในลำดับเซตาเซีย (Cetacea) เช่นเดียวกัน โดยวาฬจะหายใจได้เช่นเดียวกับคน และหายใจแต่ละครั้งสามารถดำน้ำได้นานถึง 20 นาที และวาฬยังพ่นน้ำออกจากช่องหายใจได้สูงถึง 9 เมตร                วาฬแรกเกิดหนักได้ถึง 3 ตัน และมีขนาดถึง 8 เมตร โดยในช่วงปีแรกวาฬตัวน้อย จะกินนมแม่อย่างเดียวมากถึงวันละ 91 กก. ซึ่งวาฬมีอายุเฉลี่ยประมาณ 80-90 ปี โดยศัตรูของวาฬนอกจากมนุษย์แล้วยังมีปลาฉลามที่เป็นผู้ล่าอีกชนิดหนึ่ง นอกจากนี้ทุกๆ ปียังพบว่าวาฬบาดเจ็บจากการปะทะกับเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ด้วย                นักท่องสมุทรส่งเสียงได้ไกล 1,600 กม.        วาฬสีน้ำเงินอาศัยอยู่ทั่วไปในมหาสมุทรทั่วโลก โดยมักจะว่ายน้ำเป็นกลุ่มเล็กๆ แต่ปกติจะพบเพียงลำพังหรือไปเป็นคู่ ในช่วงหน้าร้อนวาฬสีน้ำเงินจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในน่านน้ำแถบขั้วโลก และจะอพยพสู่แถบศูนย์สูตรในช่วงที่ฤดูหนาวมาเยือน โดยวาฬสีน้ำเงินจะว่ายน้ำได้ไกล 8 กม.ในเวลา 1 ชั่วโมง แต่หากตื่นเต้นหรือตกใจวาฬสีน้ำเงินจะเร่งความเร็วได้ถึง 32 กม.ต่อชั่วโมง                นอกจากเป็นสัตว์ขนาดใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว วาฬสีน้ำเงินยังเป็นสัตว์ที่เสียงดังกังวานที่สุดในโลกอีกด้วย ซึ่งภายในสภาวะที่เหมาะสม วาฬสีน้ำเงินสามารถส่งเสียงถึงวาฬอีกตัวที่อยู่ไกล 1,600 กิโลเมตรได้ โดยจะส่งชุดเสียงเป็นคลื่นสั้น เสียงครวญครางหรือโหยหวนออกไป                ทั้งนี้นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าวาฬสีน้ำเงินไม่ได้ส่งเสียงเพื่อการ สื่อสารเพียงอย่างเดียว แต่ใช้เพื่อนำทางใต้มหาสมุทรที่ลึกและอับแสงด้วย                สถานภาพใกล้สูญพันธุ์ของวาฬสีน้ำเงินนั้น สะท้อนให้เห็นว่าไม่มีสัตว์โลกใดรอดพ้นจากการคุกคามของมนุษย์ไปได้ แม้กระทั่งสัตว์ใหญ่ที่สุดในโลกนี้ แต่ยังไม่สายเกินไปที่เราจะเพิ่มโอกาสให้เพื่อนร่วมโลกนี้ได้อยู่คู่กับ มหาสมุทรต่อไป

ที่มา : http://www.manager.co.th/Science/ViewNews.aspx?NewsID=9530000090170

เผย โฉมหน้า "ซูเปอร์ โซนิก กรีน แมชชีน" เครื่องบินล้ำยุคผิวมันขลับสีเขียวที่จะสร้างสถิติใหม่เป็นเครื่องบินเร็ว เหนือเสียงแห่งอนาคต ออกแบบพัฒนาให้ลดเสียงโซนิก บูมลง โดยบริษัทล็อกฮีด มาร์ติน รวมทั้งวิศวกรการบินของสำนักงานบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติสหรัฐ (นาซ่า) ซึ่งร่วมพัฒนาอากาศยานไฮเทคนี้คาดว่าจะเสร็จสมบูรณ์ออกมาบินโฉบเฉี่ยวได้ใน ปี 2578

เครื่องบินเร็วเหนือเสียงดังกล่าวได้รับการออกแบบมาให้ ประหยัดเชื้อเพลิงยิ่งกว่า "คองคอร์ด" เครื่องบินโดยสารซูเปอร์โซนิกรุ่นแรกของโลก และลดเสียงดังกระหึ่มของการระเบิดโซนิกบูม ซึ่งเป็นหนึ่งในปัญหาใหญ่ของเครื่องบินซูเปอร์โซนิกรุ่นคองคอร์ด

คองคอร์ด บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2529 ด้วยความเร็ว 2,333 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เดินทางระหว่างนครนิวยอร์กไปยังกรุงลอนดอน ใช้เวลาเพียง 2 ชั่วโมง 54 นาที 30 วินาที

"โซนิกบูม" เป็นเสียงดังคล้ายฟ้าคำราม เกิดขึ้นเมื่อเครื่องบินบินเร็วกว่าความเร็วของเสียง ซึ่งเมื่อบินผ่านอากาศด้วยความ เร็วเหนือกว่าความเร็วของเสียง อากาศจะถูกผลักให้แยก จากกันด้วยพลังงานมหาศาล ทำให้เกิดการบีบอัดของคลื่นอากาศ คล้ายกับคลื่นของน้ำเมื่อเรือแล่นผ่านไปในน้ำ คลื่นเสียงจะกระจายออกไปกระแทกวัตถุต่างๆ และอาจทำให้กระจกหน้าต่างบ้านเรือนแตกร้าวได้ เพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าวจึงมีการออกแบบใบปีกโค้งรูปตัววีติดตั้งเข้าไปใน ช่วงท้ายของเครื่องบินซูเปอร์โซนิกฯ โดยทำหน้าที่เหมือนสปอยเลอร์ในรถแข่ง ช่วยปรับทิศทางลมและลดความรุนแรงของโซนิกบูม

 ที่มา : http://forum.khonkaenlink.info/index.php?PHPSESSID=fktdodgnii301rl488c2t...

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น

แผนที่แรงโน้มถ่วงโลก ที่แสดงเป็นบริเวณที่ "สูง" หรือ "ต่ำ" ตามแรงโน้มถ่วง (บีบีซีนิวส์/อีซา)

เส้นแดงแสดงระดับสูงต่ำของพื้นที่ตามแรงโน้มถ่วง (บีบีซีนิวส์)

 
เผย แผนที่ “แรงโน้มถ่วง” แสดงให้เห็นพื้นที่สูง-ต่ำของโลกจากแรงโน้มถ่วงที่กระจายอยู่ทั่วโลก สร้างจากดาวเทียมยุโรปที่โคจรต่ำ และมีระบบการวัดที่ซับซ้อน นักวิทยาศาสตร์ระบุภาพแผนที่ดังกล่าวสามารถนำไปประยุกต์ใช้งานได้อย่างนับ ไม่ถ้วน
    
     ดาวเทียมโกเซ (Goce: The Gravity Field and Steady-State Ocean Circulation Explorer) ซึ่งเป็นยานสำรวจทางวิทยาศาสตร์และสิ่งแวดล้อม ขององค์การอวกาศยุโรป (อีซา) สร้างแผนที่ระดับสูง-ต่ำของพื้นผิวโลกจากแรงโน้มถ่วง ที่เรียกว่า “จีโออิด” (geoid) ซึ่งบีบีซีนิวส์ระบุว่า หนึ่งในประโยชน์ของแผนที่ดัง กล่าว คือช่วยให้นักวิจัยเข้าใจได้ดีขึ้นว่า มวลน้ำมหาศาลในมหาสมุทรนั้นเคลื่อนความร้อนไปรอบๆ โลกได้อย่างไร
    
     ดาวเทียมโกเซถูกส่งขึ้นไปเมื่อปี 2009 ให้โคจรรอบโลกในเส้นทางขั้วโลกถึงขั้วโลก ที่ระดับความสูง 254.9 กิโลเมตร ซึ่งนับเป็นวงโคจรต่ำสุดสำหรับดาวเทียมเพื่อการวิจัยที่ใช้งานอยู่ในทุก วันนี้ ภายในดาวเทียมมีเครื่องวัดความเอียงลาดหรือเกรดิโอมิเตอร์ (gradiometer) ซึ่งมีความไวต่อแรงโน้มถ่วงโลกมากถึง 1 ใน 10 ล้านล้านส่วน ทำให้แยกความแตกต่างเพียงเล็กน้อยที่เกิดจากแรงดึงของมวลในจุดหนึ่งของโลก อีกจุดหนึ่งของโลก ตั้งแต่ภูเขาขนาดใหญ่ถึงมหาสมุทรลึกที่สุด โดยใช้เวลาสำรวจ 2 เดือนจึงได้ข้อมูลมาสร้างแผนที่
    
     ศ.เรเนอร์ รัมเมล (Prof. Reiner Rummel) ประธานความร่วมมือด้านวิทยาศาสตร์ของดาวเทียมโกเซ และนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมุนเชน (Technische Universitaet Muenchen) กล่าวว่า จากแผนที่สามารถบอกได้ว่าจุดใด “สูง” หรือ “ต่ำ” และกล่าวได้อีกนัยหนึ่งว่าแรงโน้มถ่วงจะออกแรงตั้งฉากกับพื้นผิวในแผนที่
    
     แผนที่โลกแบบจีโออิดนี้ เป็นที่สนใจต่อนักสมุทรศาสตร์ เนื่องจากแผนที่ดังกล่าวจะบอกรูปร่างของน้ำทะเลได้ทั่วโลกหากไม่มีแรงดึงดูด จากดวงจันทร์หรือไม่มีกระแสลมและคลื่นทะเล และหากนักวิจัยหักแผนที่จีโออิดออกไปจากพฤติกรรมที่สังเกตได้จริง ของมหาสมุทร จะทำให้เห็นค่าจริงของอิทธิพลอื่นที่มีผลต่อน้ำทะเลได้ชัดเจนขึ้น ซึ่งเป็นข้อมูลที่จำเป็นต่อนักสร้างแบบจำลองสภาพอากาศที่พยายามอธิบายวิธี ที่มหาสมุทรจัดการการถ่ายโอนพลังงานไปรอบโลก
    
     นอกจากนี้ยังมีการประยุกต์ใช้จีโออิดในอีกหลายๆ ด้าน เช่น วิศวกรรมใช้เพื่อบอกทิศทางการไหลของน้ำในท่อ ด้านนักธรณีฟิสิกส์เองต้องการข้อมูลจากดาวเทียมโกเซเพื่อพิสูจน์ว่าเกิดอะไร ขึ้นภายใต้พื้นพิภพ โดยเฉพาะบริเวณที่มีแนวโน้มว่าจะเกิดแผ่นดินไหวและเกิดภูเขาไฟปะทุ เป็นต้น
    
     “ข้อมูลจากดาวเทียมโกเซให้ข้อมูลใหม่เกี่ยวกับเทือกเขาหิมาลัย แอฟริกากลาง เทือกเขาแอนดีสและทวีปแอนตาร์กติกา ซึ่งไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นเพราะพื้นที่เหล่านี้เข้าถึงได้ลำบาก มันไม่ง่ายที่จะวัดสนามโน้มถ่วงสูงๆ ที่มีความแตกต่างกันมากในทวีปแอนตาร์กติกาโดยใช้เครื่องบิน เพราะมีพื้นที่บินได้ไม่มาก” ดร.รูน ฟลอเบอร์กาเกน (Dr.Rune Floberghagen) ผู้จัดการปฏิบัติการดาวเทียมโกเซของอีซาอธิบาย
    
     เนื่องจากดาวเทียมโกเซโคจรที่ระดับต่ำมาก ซึ่งมีผลต่อระยะเวลาในการปฏิบัติภารกิจซึ่งคาดว่าจะได้มากสุด 2 ปี แต่ตอนนี้อีซาคิดว่าอาจใช้งานดาวเทียมดวงนี้ได้ถึงปี 2014 โดยกิจกรรมบนดวงอาทิตย์ที่เงียบกว่าปกติในช่วงนี้ ทำให้สภาพอากาศสงบนิ่งอย่างมากด้วย ดังนั้นดาวเทียมโกเซจึงมีเชื้อเพลิง “ซีนอน” (xenon) เหลือพอที่จะประคองตัวเองให้อยู่ในวงโคจรต่อไปได้ แต่ท้ายสุดเมื่อเชื้อเพลิงหมดแล้ว อากาศที่ยังพอมีอยู่ที่ระดับความสูง 255 กิโลเมตร จะทำให้ดาวเทียมเคลื่อนที่ได้ช้าลงและหล่นจากฟ้าในที่สุด

ที่มา : http://forum.khonkaenlink.info/index.php?PHPSESSID=fktdodgnii301rl488c2t...

 
วัน ที่(1 ก.ค.) ผู้สื่อข่าวรายงานว่า นายสกุล  มูลคำ นักวิชาการชำนาญการศูนย์วิจัยข้าวเชียงใหม่ ตั้งอยู่หมู่ 3 ต.มะขามหลวง อ.สันป่าตอง จ.เชียงใหม่  ซึ่งเป็นผู้วิจัยและค้นพบข้าวสารไม่ต้องหุงแต่สามารถนำไปรับประทานได้เลย เปิดเผยว่า ก่อนหน้านี้ศูนย์วิจัยข้าวกลางของรัฐบาลอินเดียสร้างความฮือฮาให้วงการข้าว ทั่วโลก ในช่วงต้นปี 53 ด้วยการพัฒนาพันธุ์ข้าวที่มีคุณสมบัติพิเศษ ที่นำมารับประทานได้เลยโดยไม่ต้องหุงให้เปลืองไฟ เพียงแต่แช่น้ำอุ่นหรือน้ำธรรมดา ก็สามารถนำมารับประทานได้เลย ต่อมาทางศูนย์วิจัยได้ทำการศึกษาหาข้อมูลและทำการวิจัย โดยทำการสอบถามข้อมูลจากชาวบ้านจนรู้ความลับว่าในอดีตการออกรบ รวมถึงนายพรานที่ออกไปล่าสัตว์ เดินป่าก็จะนำข้าวติดตัวไปเพื่อรับประทานโดยที่ไม่ต้องใช้ไฟ แต่จะใช้วิธีการนำข้าวเปลือกไปแช่น้ำแล้วนำมาสีก่อนนำไปตากแดด เมื่อทราบข้อมูลแล้ศูนย์วิจัยจึงได้นำความคิดดังกล่าวมาผสมผสานกับความรู้ ใหม่ จึงได้เกิดการวิจัยขึ้นโดยได้ร่วมกับ ดร.ลือชัย อารยะรังสฤษฏ์ ผู้อำนวยการศูนย์วิจัยข้าวเชียงใหม่ และคณะวิจัยอีกหลายท่าน ทำการทดลอง จนประสบความสำเร็จ

สำหรับวิธีการทำขั้นตอนแรกได้นำข้าวขาว จำนวน 4 ชนิดมาทำการทดลอง คือข้าวขาวดอกมะลิ 105  ข้าวพันธุ์ กข.39  ข้าวหลวงสันป่าตอง และข้าวพันธุ์ขาหนี่  โดยให้นำข้าวเปลือกไปแช่น้ำทิ้งไว้ 8 - 12 ชั่วโมง เสร็จแล้วให้นำข้าวที่ได้ไปเข้าหม้อแรงดันเพื่อลดความชื้น หากไม่มีก็สามารถใช้หม้ออบแรงดันทั่วไปก็ได้ เพียงแต่จะใช้เวลานานกว่า จากปกติจะใช้เวลาประมาณ 25 นาที อาจจะเป็น 40 นาที เมื่อเสร็จแล้วก็นำไปคั่ว ประมาณ 5 นาที แล้วก็เข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายคือการนำข้าวไปสี ให้กลายเป็นข้าวสาร แต่ข้าวที่ได้นั้น ปกติจะเป็นข้าวขาว แต่หลังจากผ่านวิธีการตามขั้นตอนต่างๆ ข้าวจะออกมาเป็นสีเหลืองใส แต่คุณค่าทางโภชนาการดีกว่าข้าวขาว เพราะมีคุณค่าทางอาหารสูงถึง 80 เปอร์เซ็นต์ จากปกติที่สีข้าวแล้วนำเปลือกออกจนได้ข้าวขาวเลยนั้น คุณค่าของข้าวที่มีในเปลือกข้าว ก็จะถูกคัดทิ้งไป ทำให้ข้าวมีคุณค่าน้อยลง

ต่อ มาเป็นวิธีการนำไปรับประทานมีอยู่ 2 วิธีคือ นำไปแช่น้ำร้อนที่มีอุณหภูมิ 100 องศาเซลเซียส หรือน้ำเดือด โดยใช้ตามอัตราข้าว 1 ส่วนต่อน้ำ 1 ส่วน หรือมากกว่าเล็กน้อย แต่ไม่ควรเกิน 1.5 ส่วน ทิ้งไว้ประมาณ 20 นาที ผู้บริโภคสามารถนำไปรับประทานได้ทันทีเหมือนกับข้าวสุกที่ผ่านวิธีการหุงตาม ปกติ แต่หากไม่มีน้ำร้อนสามารถแช่ในน้ำเปล่าธรรมดาที่ไม่ได้แช่ในตู้เย็นอุณหภูมิ จะอยู่ที่ประมาณ 30 องศาเซลเซียส โดยแช่น้ำทิ้งไว้นาน 45 นาที ก็สามารถรับประทานได้เช่นกัน แต่การรับประทานนั้นอาจจะได้ข้าวที่มีลักษณะร่วน ไม่เกาะกันเหมือนข้าวหุงทั่วไป แต่หากใครอยากได้ข้าวที่นิ่มขึ้นมา ก็สามารถนำไปหุงด้วยวิธีปกติได้เหมือนกัน

นายสกุล กล่าวต่อว่า ประโยชน์ของข้าวที่ไม่ต้องหุงถือว่ามีประโยชน์อย่างมาก สำหรับนักเดินทาง เพราะมีขนาดเบา แล้วยังไม่ยุ่งยากหากจะนำมารับประทาน แล้วพกพาไปไหนก็ได้สะดวก ไม่ต้องมีกระแสไฟในการหุงต้มก็สามารถนำข้าวมารับประทานได้ ที่สำคัญยังสามารถนำไปใช้ช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติตามธรรมชาติเช่น น้ำท่วม ดินถล่ม ที่ทำให้ไฟฟ้าถูกตัด ไม่สามารถใช้การหุงต้มได้อีกด้วย  สำหรับการวิจัยข้าวครั้งนี้ยังไม่มีการนำออกจำหน่าย เพราะยังอยู่ในช่วงการเตรียมต่อยอดว่าจะทำอย่างไรให้ลดขั้นตอนการทำให้น้อย ลง และการแช่ข้าวให้ใช้เวลาน้อยลง แต่หากสนใจสามารถติดต่อสอบถามข้อมูลได้ที่ ศูนย์วิจัยข้าวสันป่าตอง

ที่มา : http://forum.khonkaenlink.info/index.php?PHPSESSID=rlvu6gdfe0smj4ecbb8p3...

ภาพจำลองให้เห็นดาว เคราะห์ WASP-12b โคจรอยู่ใกล้ดาวฤกษ์ WASP-12 มากๆ และอุณหภูมิพื้นผิวของดาวเคราะห์สูงมากทำให้ชั้นบรรยากาศขยายใหญ่ขึ้น และถูกดาวฤกษ์ดักจับไว้ โดยนักดาราศาสตร์คาดว่าดาวเคราะห์จะถูกดาวฤกษ์ดูดกลืนรวมเข้าด้วยกันจนหมดใน อีก 10 ล้านปีข้างหน้า (นาซา/เอเอฟพี)

       ดาว เคราะห์ที่ร้อนที่สุดในทางช้างเผือก กำลังจะกลายเป็นดาวเคราะห์อายุสั้นที่สุด หลังฮับเบิลเผยให้เห็นเป็นครั้งแรก ว่าดาวเคราะห์เจ้ากรรมกำลังถูกดาวแม่กลืนกิน คาดหมดสิ้นอายุขัยในอีก 10 ล้านปี

กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล (Hubble space telescope) สำรวจพบว่า ดาวเคราะห์ดวงที่มีอุณหภูมิสูงที่สุดในทางช้างเผือกกำลังถูกดาวฤกษ์กลืนกิน เข้าไปทีละน้อยและจะหลอมรวมกลายเป็นส่วนหนึ่งกับดาวแม่อย่างสมบูรณ์ในอีก 10 ล้านปีข้างหน้า

ดาวเคราะห์ดวงที่ว่านี้คือดาว ดับเบิลยูเอเอสพี-12บี (WASP-12b) ซึ่งนักดาราศาสตร์ค้นพบเมื่อปี 2008 เป็นบริวารของดาวฤกษ์ดับเบิลยูเอเอสพี-12 (WASP-12) ดาวแคระสีเหลืองที่อยู่ในกลุ่มดาวสารถี (Auriga) โดยอยู่ห่างจากโลกประมาณ 600 ปีแสง

ดาวเคราะห์ WASP-12b มีขนาดใหญ่กว่าโลกประมาณ 300 เท่า มีมวลมากกว่าดาวพฤหัสบดี 40% ทั้ง ยังเป็นดาวเคราะห์ที่มีอุณหภูมิพื้นผิวสูงที่สุดในบรรดาดาวเคราะห์ทั้งหมด ภายในกาแล็กซีทางช้างเผือก โดยมีอุณหภูมิสูงถึง 1,500 องศาเซลเซียส เพราะโคจรอยู่ใกล้ชิดกับดาวฤกษ์มาก ใช้เวลาโคจรครบ 1 รอบ เพียงประมาณ 1.1 วัน

ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้ นักดาราศาสตร์อาศัยเครื่องมือตัวใหม่ที่เรียกว่าคอสมิคออริจินส์สเปคโตรกราฟ หรือซีโอเอส (Cosmic Origins Spectrograph : COS) ที่เพิ่งติดตั้งให้กล้องฮับเบิลเมื่อปี 2009 เพื่อสังเกตว่าดาวเคราะห์ได้รับผลจากแรงโน้มถ่วงจนทำให้มีรูปร่างยืดยาวออก ได้อย่างไร ซึ่งซีโอเอสสามารถวัดแสงสว่างของดาวฤกษ์ที่หรี่ลงได้ในขณะที่ดาวเคราะห์โคจร ผ่านหน้าดาวฤกษ์

ซีโอเอสแสงให้เห็นเส้นสเปกตรัมดูดกลืนจากอลูมิ เนียม ดีบุก แมงกานีส ท่ามกลางธาตุอื่น ทำให้รู้แน่ชัดว่าดาวเคราะห์กำลังโคจรผ่านหน้าดาวฤกษ์ หมายความว่าธาตุเหล่านี้มีอยู่ในชั้นบรรยากาศทั้งของดาวเคราะห์และดาวฤกษ์ และยังตรวจพบว่าชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์นั้นขยายใหญ่ออกไปมากเพราะมีความร้อนสูงนั่นเอง โดยพองออกคล้ายบอลลูนที่มีรัศมีมากกว่าดาวพฤหัสบดี 3 เท่า

"เราสังเกตเห็นกลุ่มหมอกควันจำนวนมากปกคลุมรอบๆ ดาวเคราะห์ ซึ่งหมอกควันเหล่านั้นกำลังหนีออกจากดาวเคราะห์และจะถูกดักจับไว้โดยดาวฤกษ์ และเรายังแยกได้องค์ประกอบทางเคมีที่ไม่เคยพบมาก่อนบนดาวเคราะห์ที่อยู่นอก ระบบสุริยะของเราด้วย" แคโรล แฮสเวล (Carole Haswell) หัวหน้าทีมวิจัยจากมหาวิทยาลัยโอเพน (Open University) ประเทศอังกฤษ เผยในเอเอฟพีและสเปซเดลี

ทั้งนี้ นักดาราศาสตร์รู้อยู่แล้วว่าดาวฤกษ์นั้นจะกลืนกินดาวเคราะห์ที่โคจรอยู่ใกล้มากๆ ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่นักดาราศาสตร์สังเกตเห็นปรากฏการณ์ดังกล่าวได้อย่างแจ่มชัด ซึ่งผลการวิจัยครั้งนี้ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารแอสโทรฟิสิคัลเจอร์นัลเล็ตเตอร์ส (Astrophysical Journal Letters) เมื่อวันที่ 10 พ.ค. ที่ผ่านมา โดยคาดการณ์ว่าดาวเคราะห์ดวงนี้จะถูกดาวฤกษ์กลืนกินเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน อย่างสมบูรณ์ในอีกประมาณ 10 ล้านปี

ก่อนหน้านั้นเมื่อเดือน ก.พ. ที่ผ่านมา ซู-หลิน ลี่ (Shu-lin Li) นักดาราศาสตร์จากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง (Peking University) ในกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน ได้ตีพิมพ์ผลงานวิจัยทางทฤษฎีลงในวารสารเนเจอร์ (Nature) ที่ได้คาดการณ์ว่าแรงโน้มถ่วงของดาวฤกษ์จะส่งผลให้พื้นผิวของดาวเคราะห์ WASP-12b บิดเบี้ยวผิดรูปผิดร่าง และแรงดึงดูดนั้นจะทำให้ภายในของดาวเคราะห์ร้อนมากจนแผ่ขยายออกมาถึงนอกชั้น บรรยากาศของดาวเคราะห์ ซึ่งได้รับการยืนยันจากผลงานวิจัยล่าสุดชิ้นนี้

 ที่มา : http://www.manager.co.th/Science/ViewNews.aspx?NewsID=9530000072125

 
ทวีป แอฟริกากำลังเป็นประจักษ์พยานของการอุบัติของมหาสมุทรใหม่ ซึ่งจะแบ่งกาฬทวีปออกเป็น 2 ส่วนในที่สุด อาจจะต้องกินเวลานานประมาณ 10 ล้านปี

นักธรณีวิทยาของราชสมาคมอังกฤษ ได้กล่าวเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า "เหลือเชื่ออย่างแท้จริง" หลัง จากที่ได้เดินทางไปสำรวจที่บริเวณอฟาร์ ของเอธิโอเปีย อันห่างไกลมา 5 ปีแล้ว พวกเขาได้เห็นการเปลี่ยนแปลงอันน่าทึ่ง ซึ่งทวีปกำลังแยกตัวออก แทบจะเกือบใต้เท้าที่ยืนอยู่นั่นเอง รอยแยกได้ปรากฏยาวไกลถึง 60 กม. และกว้างถึง 8 เมตร ในช่วงระยะเวลา 10 วันเท่านั้น หินร้อนที่อยู่ลึกลงไปในใจกลางของโลก ได้ซึมขึ้นมาถึงพื้นผิวและเป็นตัวก่อให้แผ่นดินแยกออกมากขึ้น ลึกลงไปใต้พื้น การแตกแยกยังคงดำเนินอยู่ และในที่สุดทวีปแอฟริกาจะถูกแบ่งแยกออก และเกิดมหาสมุทรใหม่ขึ้น

ดร. เจมส์ แฮมมอนด์ นักธรณีวิทยา มหาวิทยาลัยบริสตัล ซึ่งกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ แจ้งว่าบริเวณที่แผ่นดินแยกนั้นอยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล "มันจะแยกออกจากกันในที่สุด และทะเลก็จะไหลเข้ามาท่วมเต็มหมด กลายเป็นมหาสมุทรใหม่" มันจะยิ่งแยกออกห่างออกจากกัน จมลึกลงไป และในที่สุดส่วนของภาคใต้เอธิโอเปียกับโซมาเลียจะแยกออกจากกัน กลายเป็นเกาะใหม่ และจะเห็นทวีปแอฟริกาที่มีขนาดเล็กลง กับเกาะใหญ่มาก ลอยอยู่ในมหาสมุทร อินเดีย.

ที่มา : http://forum.khonkaenlink.info/index.php?topic=215550.0